Hoofdinhoud

Reisverslagen

Inhoudsopgave:
- Gezinnenreis Bramberg, maart 2017
- Langlaufreis Rauhala, Finland, maart 2017
Bramberg 2, een prachtige reis van 22 t/m 30 januari 2016
Reisverslag Arabba 12 t/m 21 februari 2016
Langlaufreis Sankt Ullrich, januari 2015 / geschreven door deelneemster Helga Bosch
Skireis Bramberg, januari 2015 / geschreven door deelneemster Nicoletta Roggen
Langlaufreis Bramberg, waarbij ook nog geskied wordt, januari 2015 / geschreven door deelneemster Greet van Mourik
Langlaufreis Bramberg, januari 2015 / geschreven door langlaufbegeleider Marchel Snieder
Skireis Les Deux Alpes, maart 2015 / geschreven door deelneemster Susan Peters
Langlaufreis Kamben, Noorwegen, maart 2015 / geschreven door deelnemers Wendelien Faber en Peter Waalboer


 

NVSV gezinnenreis Bramberg 19 t/m 26 maart 2017

Geschreven door skileraar Wilfred Speelman 

Het was weer een superweek met de NVSV!

De groep bestond dit jaar uit 69 personen (10 slechtziende, 4 blinde deelnemers, 34 ziende gezinsleden en 20 NVSV-skileraren). In een gezin is een ouder en/ of een kind slechtziend, slechtziend/slechthorend of blind. Er komt heel wat bij kijken om een vakantie te boeken en op stap te gaan met een visueel beperkt gezinslid. De NVSV bestaat uit vrijwilligers die het mogelijk maken dat deze gezinnen op skivakantie kunnen.

Ook verzorgt de NVSV nog 7 andere wintersportreizen voor slechtzienden en blinden. En dat mede dankzij verschillende sponsoren. De gezinnenreis werd mede mogelijk gemaakt door een bijdrage van Fonds Gehandicaptensport. Fonds Gehandicaptensport steunt de NVSV met een bijdrage van 2.000 euro, om de kosten van de meereizende skileraren op te vangen.

logo FG full color 2 kopie

IMG 20170323 152959

De meeste gezinnen gaan met eigen auto. Als één van beide ouders visueel beperkt is, dan is dat niet altijd even handig, dan reist het gezin vaak met de trein naar de bestemming. Soms moet er een paar keer overgestapt worden, wat een gedoe is, maar het is het waard. Aangekomen bij Smaragdhotel "Tauernblick" in Bramberg Oostenrijk, waar we al vele jaren komen, is het een soort van reünie: vele gezinnen komen jaarlijks om de skivakantie daar te vieren. De nieuwe gezinnen worden meteen in de groep verwelkomd en opgenomen. Het fijne is dat iedereen zichzelf kan zijn. We zijn allemaal gelijk aan elkaar, wat de sfeer uniek maakt. Er wordt iedere avond heerlijk gedineerd en 's morgens goed ontbeten, dat kan wanneer u wil en bij wie u aan tafel wil eten. Niets hoeft, alles mag.

Overdag gaan we natuurlijk skiën. De 20 skileraren worden verdeeld, met alle slechtzienden/blinden wordt 1-op- 1 geskied, de ziende personen gaan in groepjes met de rest van de skileraren skiën. De skileraren skiën iedere dag met een andere deelnemer, wat het juist zo mooi maakt om de mensen ook persoonlijker te leren kennen. Er komt soms heel wat los bij zowel de deelnemers(gezinnen) als bij de skileraren. Maar hiervoor geldt ook: niets hoeft alles mag.

Met de lunch wordt er vaak samen afgesproken bij een berghutje of -restaurant en dat is erg gezellig. De gezinnen kunnen zelf bepalen of en waar er afgesproken wordt. Aan het einde van de dag komen we weer terug bij het hotel. Daar wordt bij heerlijke versnaperingen bijgepraat over de dag, hoe het ging met het skiën of wat de kinderen en hun ouders hebben gedaan. De één neemt een drankje, de ander gaat de sauna of het zwembad in. Iedereen doet zijn eigen ding, maar helpt elkaar ook als dat nodig is. Bijvoorbeeld een slechtziende/blinde wil ergens naar toe, dan is er altijd wel iemand die kan begeleiden naar de sauna, de winkel of wat dan ook. 

Als er voldoende sneeuw is, kan er gerodeld worden en dat doen we dan ook met z'n tweeën op een slee. Dat is ook zo leuk voor jong en wat ouder.

's Avonds, na het diner, worden er spelletjes gespeeld, gewoon lekker onderuit gezeten met wat te drinken er bij of vroeg naar bed om goed uitgerust te zijn voor de volgende dag.

Op de donderdagavond hebben we een bonte avond. Dan kan iedereen die wil optreden. Denk bijvoorbeeld aan zang/dans, een quiz of een toneelstukje. Alle nieuwe gezinnen en skileraren doen ook altijd iets op de bonte avond en dat maakt het altijd gezellig.

Vrijdagavond worden tijdens het diner de prestaties van de cursisten beloond. Het niveau lag dit jaar ook erg hoog. Iedereen heeft heel veel bijgeleerd, wat dan ook weer een mooie oorkonde (in braille) en medaille heeft opgeleverd.

Het was weer een goede week, zonder been-/armbreuken of ander letsel, mede dankzij de goed gekwalificeerde skileraren. Er kan natuurlijk altijd iets gebeuren, dat hoort nu eenmaal bij de wintersport. Ik doe dit nu al een aantal jaar en ik realiseer mij telkens weer aan het einde van zo'n week dat ik ontzettend dankbaar mag zijn dat het bij mijn gezin soms alleen maar gaat over een verkoudheid. Dan realiseer ik mij wat voor impact het heeft voor een gezin met iemand die (visueel) beperkt is. Zelfs de ziende kinderen van zo'n gezin werken er aan mee om het gezin draaiend te houden. Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik met zo'n fantastische vereniging mee mag gaan.

Er is ook een mooi videoverslag gemaakt van deze reis: https://youtu.be/Dr2BEoxSQ4A 

Met vriendelijke groet,

Wilfred Speelman


 

NVSV langlaufreis Rauhala Lapland Finland 2017

Geschreven door medereiziger Evert van der Laan

Eindelijk was het dan zover. Zaterdag 18 maart ontmoetten we elkaar bij het roodwit geblokte meetingpoint op schiphol Plaza. Helga, Janita en Michael als deelnemers. Margriet, Thuja, Erik als begeleiders en Irene als aspirant begeleidster. Marchel onze senior begeleider bevond zich al in Finland en hield ons regelmatig op de hoogte van de sneeuwcondities en andere wetenswaardigheden.

De reis verliep voorspoedig, dat gold zowel voor de heen- als de terugreis. Natuurlijk werden verschillenden van ons aan een nauwkeurig nader onderzoek onderworpen. Ook de wit rode taststok van Michael werd door de beveiliging geïnspecteerd alsof men een verborgen raketwerper verwachtte. De wachttijd was ruim op vliegveld Helsinki, maar ging toch nog behoorlijk snel voorbij. De service bij het boarden van Finnair was uitstekend wij mochten steeds priority boarden en dat was wel zo prettig. Op het vliegveld van Kittila stond Hanu de eigenaar van ons hotel al met zijn Ford bus met aanhanger te wachten. Hij wees ons waar hij vlakbij op de parking geparkeerd stond en na het verzamelen van de bagage stekkerden wij recht op de uitgang af. "Ho ho waar gaat dat heen": riep een Nederlandse stem, "dat is de nooduitgang". De uitgang was snel gevonden, de aanhanger geladen en daar gingen we dan over besneeuwde wegen naar het Felltrek hotel, waar een heelijke warme maaltijd op ons wachtte.

Rauhale-2017-1
Het Felltrek hotel in de sneeuw

Ik zou Lapland en de reis in een paar woorden kunnen omschrijven. Ruim, puur, rustig, wijds perfecte sneeuw en goed gespoorde loipes. De reis ontspannen, sportief, gezellig, genieten van de natuur, het goede eten, de sauna en elkaar. Dit is misschien wat kort en elke dag beschrijven weer iets te lang, ik zal proberen om ons verblijf dan maar kort samen te vatten. Er waren in ieder geval heel veel positieve punten en maar weinig vervelende punten. Hier eerst de verveldende punten:

  • Vervelend voor Thuja was dat zij minder fit aan de reis kon beginnen dan ze gehoopt had. En 'dankzij' een matige huurschoen liep ze de eerste dag een enorme blaar op haar hiel op. Dat was dikke pech. Thuja kon hierdoor noodgedwongen maar een paar keer langlaufen.
  • Vervelend voor Michael was dat toen hij de 2 de dag een sneeuwduik nam, zo'n beetje alleen zijn skies nog boven de sneeuw uitkwamen en als je begeleider dan klokkenmaker is en je ski de verkeerde kant opdraait dan wil je wel even luid en vlot meedelen dat dat verdraaid zeer doet. Zoals Michael later vertelde met een grote glimlach op zijn gezicht, was de duik vooral koud.
  • Vervelend voor Helga was dat zij ondanks het feit dat zij de hele week haar best hiervoor deed geen driedubbele afstanden mocht langlaufen. Ik geloof dat we haar alleen de laatste dag na een prachtige tocht van ongeveer 32 km niet gehoord hebben over dat het best iets langer mocht. Dan te bedenken dat zij voor de vakantie aangaf niet in topconditie te zijn.

Wat niet vervelend was dat onze kok Mark verschrikkelijk goed kon koken. Elke avond een heerlijke vegetarische soep, een uitstekend hoofdgerecht en salade en hele lekkere toetjes. Dan te bedenken dat Marchel ons zo'n beetje voorgehouden had dat hij alleen maar havermout kon maken. In Lapland waar bijna alle luxe artikelen van ver moeten komen kan het wel eens voorkomen dat men roept : "tja de wijn is niet binnengekomen we denken overmorgen". Ook het ontbijt was meer dan voldoende en goed. De accommodatie was eenvoudiger dan b.v. in Oostenrijk. Ontbijt en diner waren zelfbediening en ook even afruimen hoorde daarbij. Lunch konden we zelf maken en als er iets tekort was hoefden we maar te vragen en werd het aangevuld.

De tochten die we maakten waren heel verschillend en afhankelijk van het weer en waar de pistenbullies de sporen getrokken hadden. Marchel hield dit goed in de gaten op een app. Soms werd een voorgestelde route alsnog bijgesteld omdat bijvoorbeeld door de opgestoken wind de loipes dicht zouden waaien.

Rauhala-2017-2
Michael, Thuja en Margriet op het meer

De wijdsheid en stilte van een tocht over een meer is moeilijk te beschrijven. Kilometers ver kunnen kijken over een ongerept poeder sneeuwveld, waarin door de zon duizenden kleine diamantjes pinkelen. Alleen maar het geluid van knerpende sneeuw, skistokken en een enkele aanwijzing. Het gebied kenmerkt zich door veel aanéénsluitende loipes en heel weinig kruisende wegen. Wat minder horeca gelegenheid dan in Oostenrijk maar wel knusse hutten met een houtkachel en een houten toiletgebouwtje.

Rauhala-2017-3
Janita, Erik, Margriet en Helga in de Tammikakppa hut

Er was veel afwisseling in loipes, van lange uitdagende stijgingen en dus ook dalingen, tot kilometers vals plat, bochtige trajecten met korte stukjes op en neer door het bos en op het meer vlak en alsmaar rechtdoor. Soms konden we als we stilstonden de bomen horen kreunen. De andere natuur de puurheid van de lucht en de rust, maar ook het spel van de elementen zijn iedereen bijgebleven.

Onze contactpersoon had het niet druk, alle deelnemers hadden het reuze naar hun zin. Marchel schatte de routes, de koppels en de afstanden uitstekend in waardoor iedereen een ontzettend fijne vakantie heeft gehad. Irene heeft veel begeleid en moest logischerwijs nog wat wennen. Ze deed het begeleiden heel goed en met zichtbaar plezier. We hopen dat ze dit nog vele jaren blijft doen.

Margriet houdt wel van een stevige afdaling op snelheid net zoals Michael. Terwijl Helga en Janita niet te stoppen zijn bij een stijging en gecontroleerd naar beneden gingen.

Wij delen volgens mij allemaal de mening van Erik dat Finland absoluut voor herhaling vatbaar is. Wij kunnen iedereen die van een sportieve uitdaging houdt, niet bang is voor af en toe een beetje kou en wat minder luxe geen probleem vindt, deze bestemming van harte aanbevelen.


 

Bramberg 2, een prachtige reis van 22 t/m 30 januari 2016

Geschreven door begeleider Jan Paul van Woensel

Mijn naam is Jan Paul van Woensel en ik ben als begeleider mee gegaan op de reis die bekend staat als Bramberg 2. Het was mijn eerste reis met de NVSV, hoewel ik in Nederland al jaren actief ben als aspirant-begeleider. Een telefoontje van een hele enthousiaste begeleider en de bereidheid van mijn werkgever om me tegemoet te komen in de benodigde vakantiedagen maakten het voor mij mogelijk dat ik meekon.
De voorpret begon al op het station van Utrecht. Al snel hadden we elkaar gevonden bij het trefpunt en de instapprocedure was vooraf bekend gemaakt. Jullie de tassen, wij de deelnemers. Eenvoudig en effectief. Dat het dan nog even zoeken is in de trein naar de juiste couchette mag de pret niet drukken. De treinreis verliep vlot en op zaterdagochtend werden we getrakteerd op zon en besneeuwde bergen. Een mooi begin van de week.

Bramberg-2016-1  Bramberg-2016-3  Bramberg-2016-4

De ontvangst in het hotel was bijzonder hartelijk. De gastvrijheid was ruimhartig en ingesteld op onze bijzondere wensen. Een week lang heb ik genoten van het heerlijke ontbijt, de lekkernijen op de Kuchentisch aan het einde van de middag en de heerlijke keuzegerechten bij het diner. Ook van de luxe voorzieningen, zoals het zwembad en de sauna, heb ik genoten. Het bubbelbad vond ik onweerstaanbaar.

Het skiën met de deelnemers blijft een bijzondere ervaring. Iedere keer weer. Iedere deelnemer heeft een eigen verhaal en het mooie van zo'n week in de sneeuw is dat je dan ook uitgebreid de tijd hebt om iedere deelnemer beter te leren kennen. Als alpine skiër ken ik de deelnemers van de piste het beste, want de langlaufdeelnemers tref je alleen 's ochtends of 's avonds aan tafel. En de sneeuwschoenwandeling die ons was aanbevolen, was zeker een avontuur dat ik niet had willen missen. Onder leiding van een gids kwamen we op plekken waar we anders nooit zouden komen.

Wat ik zeker geleerd heb deze week is hoe zelfstandig de deelnemers zijn. De après-ski werd door hen opgezet en het was zelfs even aandringen bij het afsluiten van de borrel voordat de laatste deelnemer ook zijn jas aan had. Te gezellig om al te gaan. Om te dansen hoef je niet te kunnen zien, daarvoor moet je kunnen luisteren. En meezingen. Vooral meezingen.

Bramberg-2016-2

Van deze week heb ik een persoonlijk dagboek bijgehouden. Zo kan ik in de zomer nog eens lezen over mijn avonturen op de piste met Henry en Marcia, van mijn leermomenten met Willemijn, de professionele ondersteuning van Eveline als senior-begeleider, van de keren dat ik tranen over mijn wangen heb gelachen om de zelfspot van Bram aan de bar, om de grappen van Greet die zelf niet door heeft hoe geestig ze is, om het indrukwekkende geduld van de ski-leraren, over de onvermoeibare Kirsti tijdens ons wandelavontuur in het bos met ondergesneeuwde boomstammen en losliggende rotsen, over de polonaise van Edward die werkelijk geen idee had welke kant ie op moest, over Ad die voor het eerst in de sneeuw stond en aan het einde van de week los de berg af kwam, over Hilda die niet alleen slechtziend is maar ook doof en met haar energie menig ziende voorbij streeft, over haar twee tolken die een week lang zich een slag in de rondte hebben vertaald, over de laatste zaterdag met de wangen in de zon en over zoveel meer wat ik nu vergeet, maar waar ik straks met ongelofelijk veel plezier aan terug zal denken. Het belangrijkste dat ik deze week geleerd heb hoorde ik 's ochtends in de skiruimte: ik kan alles..., alleen niet zien. En zo is het!

Ik voel me verrijkt dat ik deze week mee ben geweest en ik weet nu al voor volgend jaar: weer meegaan is voor mij zeker een optie. Al is het maar om dan eindelijk als lunch de Kaiserschmarn te kunnen eten bij het middenstation van de Smaragdbaan.


Reisverslag Arabba 12 t/m 21 februari 2016

Geschreven door deelneemster Susan Peters

Op vrijdag 12 februari 2016 reisden we met een groep van 10 visueel beperkte deelnemers, 12 begeleiders, 1 skileraar en 1 medereiziger naar Arabba. Een groot deel van de reisgroep had in Heerlen afgesproken om samen met elkaar bij de plaatselijke Chinees te eten. Daarna konden we vrijwel voor de deur in de bus stappen.

De groep bestond uit ervaren deelnemers en ervaren begeleiders. Voor niemand was het de eerste keer op een NVSV-reis. Voor sommigen was het echter wel de eerste keer naar Italië. Zo ook voor mij. Ik heb enorm genoten van de lange pistes, het heerlijke eten en de ontspannen sfeer binnen en buiten de groep.

We reisden met een nachtpendelbus van Interbus naar Klausen in Noord-Italië. Daar stond een Italiaanse bus voor ons klaar om ons naar Arabba te brengen. Normaal gesproken rijden er geen bussen van Nederlandse ondernemingen/reisbureaus naar Arabba, maar speciaal voor ons heeft Interbus dit wel mogelijk gemaakt.

Na een voorspoedige reis met hier en daar toch nog slapen, kwamen we tegen 10 uur aan in Arabba. Arabba ligt in de Italiaanse Dolomieten, een prachtig bergmassief met weidse uitzichten en grote rotspartijen.

Arabba-2016-01  Arabba-2016-02

We verbleven in hotel Pordoi: een eenvoudig, maar keurig, hotel midden in het dorp. De skiliften lagen op 2 minuten lopen van het hotel; heel relaxed. Arabba is een heel gezellig en gemoedelijk dorpje met genoeg après-skimogelijkheden. Het hotelpersoneel was heel erg vriendelijk en behulpzaam. Op een gegeven moment liep zelfs een dame met 2 blinden aan haar arm de ontbijtzaal binnen. De heren vonden dat overigens ook geen straf.

De eerste dag konden we de latten rond het middaguur onderbinden, na de skipassen en de skihuur geregeld te hebben.Omdat er in de week voor onze reis geregeld verse sneeuw was gevallen, waren op veel skipistes veel sneeuwhopen te vinden. Als je niet of slecht ziet, dan is het best een uitdaging om daar over heen te skiën, zonder dat dat al teveel energie kost. De dagen erna zijn we dit soort pistes geregeld tegengekomen. Als zelfs de begeleiders aangeven het in de bovenbenen te voelen, dan hoef je je als deelnemer niet te schamen.

Het weer was wisselend gedurende de week. Zon en wolken werden afgewisseld met sneeuw en mist. Vooral de woensdag was een zware dag voor velen: veel verse sneeuw, slecht zicht en veel buckels. Gelukkig konden we de laatse dagen vooral genieten van gladgestreken pistes en de zon liet zich ook geregeld zien.

Arabba-2016-03

Op de donderdag was ik met een groepje op pad en rond een uur of 11 streken we neer op een terras om lekker te genieten van de zon. Na onze drankjes genuttigd te hebben, wilden we afrekenen. De dame van dit restaurant wilde daar echter niets van weten. Ze was zo enthousiast over het zien skiën van blinden en slechtzienden en hun begeleiders, dat ze ons graag wilde trakteren. Bij de lunch schrapte ze ook alle drankjes weer van de rekening. Wat een gastvrijheid!

Het enige minpuntje van deze week was dat er een begeleider tijdens het begeleiden van achteren werd aangeskied. Door de val zijn er 2 ribben gekneusd, waardoor hij de laatste dagen niet meer heeft kunnen skiën. Gelukkig kon hij wel met de bus mee naar huis en was de reis redelijk goed te doen.

Ik kijk terug op een prima week, met een geweldig skigebied, heerlijk eten en een fantastische groep! Iedereen nogmaals bedankt voor de gezelligheid! Voor de begeleiders en leraar: heel hartelijk bedankt voor jullie tomeloze inzet en enthousiasme! Dankzij jullie hebben de deelnemers weer kunnen genieten van het skién en snowboarden!

 


  Langlaufreis Sankt Ullrich, januari 2015

Geschreven door deelneemster Helga Bosch

Met zo'n 30 mensen vertrokken we op vrijdagavond per nachttrein naar Oostenrijk. Tevoren was al aangekondigd dat vier begeleiders helemaal zelfstandig zouden instappen in Amsterdam... en dat is ze gelukt... Bij verschillende andere stations in Nederland stapten anderen van de groep in. Erg gezellig om oude bekenden te ontmoeten en nieuwe reisgenoten te leren kennen. De gezelligheid begon dus al in de trein, waar de vierpersoons slaapcouchettes gelegenheid boden voor een kortere of langere nachtrust.

Bij aankomst in het hotel stond de brunch klaar en daarna toog iedereen die latten wilde huren naar de skiverhuur. Het zonnige weer en natuurlijk het enthousiasme voor de wintersport, was voor een deel van de groep reden om de ski's ook meteen te proberen. De sneeuwlaag was wel erg dun. Als het gras dan door de loipes komt is het toch lastig dat je zo plotseling stilstaat als je net lekker aan het glijden bent...

StUllrich1  StUllrich2 

StUllrich3

's Avonds en ook de volgende dag werd de sneeuw door de weergoden gelukkig aardig aangevuld. Tot en met vrijdag lag er dan ook genoeg om de vele mogelijkheden die het langlaufgebied bood te gaan verkennen. Al bij het hotel kon je in de loipes stappen en in het dal met zijn verschillende routes blijven of naar een wat hogergelegen gebied langlaufen en daar de mooie plekken ontdekken. Ook een cafeetje zo nu en dan werd niet overgeslagen voor een heerlijke kop koffie of een lekker soepje. Velen bezochten ook het kampement waar sportieve sledehondenteams bijeen waren in voorbereiding op Europese kampioenschappen.
Helaas waren er die week wel wat blessures bij deze en gene, maar gelukkig geen al te ernstige dingen. Verder was er iemand die tot tweemaal toe als kerstengeltje in de bomen terechtkwam, maar diegene kwam daar juist beide keren ook weer heelhuids uit te voorschijn.

StUllrich4  StUllrich5 

StUllrich6

Bij terugkomst in het hotel stond er een buffet met zoetigheden klaar en ook de sauna werd door velen niet overgeslagen. Na een heerlijk diner werd er nog wel eens een frisse neus gehaald en werd ook de bar vaak druk bezocht.
Op donderdagmiddag heeft een groepje onder leiding van een zeer enthousiaste gids een sneeuwschoenwandeling gemaakt, waarbij we interessante informatie kregen over o.a. wildsporen. Lekker avontuurlijk door weilanden stiefelen en een steile helling getrotseerd en tussendoor genieten van warme thee en heerlijke zelfgebakken koekjes. Diezelfde dag was iemand energiek en enthousiast genoeg om een vuurkuil uit te graven, waar iedereen vervolgens erg heeft genoten van een kampvuurtje en van glühwein, die in zo'n setting extra lekker smaakt.

Op zaterdag, de dag van vertrek, bleef het bijna de hele dag regenen en sneeuwen en samen met de verijzelde loipes was dat voor de meesten van de groep reden om even iets anders te doen dan langlaufen. Een lange wandeling of een van de plaatsen in de omgeving bezoeken waren echter zeker geen slechte alternatieven. 's Avonds stapte iedereen dan ook moe maar voldaan weer de nachttrein in. Een muziekquizz, georganiseerd door een van de deelnemers, was een succes. De enorme kennis van een van de begeleiders van klassieke muziek werd door iedereen enorm bewonderd. Maar aan alle leuke dingen komt een eind, zo ook op zondagochtend aan de fantastische en gezellige langlaufreis.


Skireis Bramberg, januari 2015

Geschreven door deelneemster Nicoletta Roggen

Pfff, ik heb kriebels in mijn buik! Onderweg naar Utrecht voor het vertrek naar Bramberg ben ik stil. Mijn man vraagt aan mij in de auto: "Je bent stil: Je hebt er toch wel zin in?". Natuurlijk heb ik er zin in, maar de kriebels zijn er omdat ik met een vreemde groep mensen de komende 10 dagen ga doorbrengen. En de vragen: Klikt het? Kan ik wel de aansluiting vinden in de groep? Hoe vind ik het skiën onder begeleiding? Met wie lig ik op de kamer?, malen door mijn hoofd. Over een paar uur al slapen met "vreemden" in de slaaptrein, pff ja, dat geeft mij kriebels.

Als ik een kwartier later bij de groep op het perron arriveer word ik met open armen ontvangen en staat gelijk mijn begeleider voor onderweg klaar om de hand te schudden. Oké, een warm welkom, maar ik ben nog niet overtuigd. Al vrij snel arriveert onze trein en word ik naar mijn coupe begeleid. Ik ben ingedeeld bij 3 meiden die ik niet ken. Maar we hebben direct een "klik". Dan zijn de kriebels ineens weg en begint het plezier maken. Ik maakte mij zorgen om de aansluiting in de groep. Maar, dat was helemaal niet nodig want de groep is zo groot dat er altijd wel iemand is met wie je optrekt. Dat was ook zo op de piste, tijdens het eten, in de apres-ski, bij het wijntje of kopje koffie aan de bar, in het zwembad en zelfs bij de treindisco. Wat heb ik tijdens deze wintersportvakantie in Bramberg ontzettend veel leuke mensen ontmoet en daar vooral ook veel lol mee gehad.
Een week even helemaal weg in een ontspannen sfeer en me heerlijk van de piste laten glijden, dat is pas vakantie vieren! En wat hebben de begeleiders zich voor ons ingezet. Daar werd ik wel eens stil van. Want zonder de begeleiders van de NVSV kunnen wij met onze visuele beperking niet vrijuit skiën, snowboarden of langlaufen. Daarnaast was alles tot in de puntjes geregeld.

Skien-Bramberg-2015-3  Nicoletta1  

Nicoletta2


Daarom een dankwoord aan de organisatie, alle begeleiders en vrijwilligers van de NVSV. Ik heb een "top" week gehad, dank jullie wel!


Langlaufreis Bramberg, waarbij ook nog geskied wordt, januari 2015
Geschreven door deelneemster Greet van Mourik

Twaalf jaar ben ik met de langlaufvereniging uit Gouda mee geweest om te gaan langlaufen. Hierbij was ik de enige niet-ziende. Dit jaar ben ik voor het eerst meegeweest met de NVSV.

Deze vakantie begon voor mij al heel leuk. We gingen met de Alpen Express in plaats van met de bus naar Oostenrijk. Zaterdagmorgen 24 januari, kwamen we om ongeveer 10 uur aan in Bramberg, waar we in het hotel een brunch kregen. Daarna snel naar de lattenverhuur. Dat idee hadden meer mensen; er stond een file. 's Middags gingen we met 8 langlaufers, 4 deelnemers en 4 begeleiders, met een smalspoor trein, op pad voor ons eerste tochtje in de sneeuw. Het doel of het streven van de NVSV is dat iedere deelnemer iedere dag één op één begeleid wordt. Ook willen ze graag dat je i.v.m. de veiligheid met mininaal vier mensen op pad gaat.

Ik vond het best wel even spannend zo voor de eerste keer weer op de lange latten en voor mij allemaal onbekende mensen. De loipes waren niet optimaal, maar ik vond het geweldig om weer in de sneeuw te glijden.

Greet2

Op zondagmorgen met alle langlaufers: 6 deelnemers , 4 begeleiders en 2 langlaufleraren, op weg met de trein van 10 uur om te gaan langlaufen. Al spoedig viel de groep uiteen vanwege de lessen en het verschil in ervaring op de lange latten.

Willy was mijn begeleider en samen met Wendelien en Ria zijn we de hele dag actief op de latten in de weer geweest, heel vaak zonder loipes . Na vijf uur kwamen we pas weer terug in het hotel waar de Kuchentisch helaas al op was.

Maandagmorgen op stap gegaan met begeleidster Ria en Ellen en Roel. Doordat er 's morgens loipes waren getrokken werd het een relaxed dagje vergeleken met zondag.

In principe was ik meegegaan om te gaan langlaufen. Bij de reizendag in december hoorde ik van Jac dat er genoeg skileraren mee zouden gaan naar Bramberg zodat er ook nog ruimte over zou zijn om als langlaufer een skiles te kunnen krijgen. Nou, woensdag was dan de dag voor mijn eerste skiles. Ontzettend spannend vond ik dat.

Even een korte uitleg: langlauflatten zijn veel langer dan skilatten , langlauflatten zijn ook veel smaller en de langlaufschoenen zijn het model van bergschoenformaat. Bij skischoenen spreek je bijna van zware laarzen.

Om negen uur gingen alle langlaufers en skiërs met de bus naar de Gerlosplatte. Yvonne was voor die dag mijn skilerares. Uiteraard begonnen we op de babyweide. Eerst dwars tegen het bergje op naar boven lopen en dan super snel naar beneden glijden.

Greet3  Greet1

Nadat ik dit een paar keer had gedaan wilde Yvonne met mij met de pannenkoeklift naar boven. Help dacht ik, durf ik dat wel? De eerste keer dat ik naar beneden roetsjte vond ik het al leuk. Daarna gingen we nog vele malen naar boven en ik kreeg steeds nieuwe instructies en aanwijzingen erbij zo van: "houd in gedachten dat je een dienblaadje draagt met kopjes thee erop, recht voor je uit". Hoe vaker ik naar beneden ging hoe leuker ik het ging vinden. Na mijn eerste skiles was ik enorm enthousiast over het skiën

Donderdagmorgen gingen we met de hele groep langlaufers, (en twee skiërs) onder leiding van gids Heinrich, sneeuwschoen wandelen. Het was ontzettend leuk en gezellig om met elkaar een berg op en af te lopen. waarbij er onder je bergschoenen een soort van tennisracket met griptanden zit. Door dit grotere oppervlakte zak je niet in de sneeuw.

Vanwege mijn enorme super leuke ski-ervaring van woensdag kon en mocht ik op vrijdag mijn tweede skiles gaan beleven, wederom met Yvonne.

Vanwege mijn slechte visus kan ik niet achter Yvonne aan. Achter en naast mij gaf ze mij de aanwijzingen die ik nodig had. Ik ben dan wel misschien een klein talentje maar dankzij haar goede commando's durfde ik het aan om die berg steeds af te roetsjen

Op zaterdag heb ik uiteindelijk mijn langste langlauftocht van die week gemaakt. Het was een heerlijke zonnige en gezellige dag met Marie José en Wendelien en Marchel.

Mijn allereerste wintersportvakantie met de NVSV in Bramberg heb ik als zeer positief ervaren. Bij mijn voorgaande langlaufvakanties was ik de enige in de groep die slecht kon zien. Deze week met meer visueel gehandicapten en wisselende 1-op-1-begeleiding vond ik super geweldig.

Hierbij wil ik iedereen hartelijk bedanken voor elke hulp, alle gezelligheid, vriendsschap etc. etc. dankzij jullie heb ik een fantastische wintersportvakantie in Bramberg beleefd.


Langlaufreis Bramberg, januari 2015
Geschreven door langlaufbegeleider Marchel Snieder

De eerste reis als langlaufbegeleider zit er op. Een ervaring om niet te vergeten. Als actieve sporter en liefhebber van wintersport leek het mij wel leuk om nog een weekje extra in de sneeuw te staan maar dan als langlaufbegeleider.

Eigenlijk begon alles al direct na de testdag in Gouda. Daarna werd ik gevraagd om te assisteren bij de lessen aan visueel-gehandicapten. Even vertellen wanneer de bocht kwam of in de loipe zetten. Kon ik mooi even oefenen hoe instructies te geven en kennis maken met enkele deelnemers van de Brambergreis. Mede hierdoor verliep het begeleiden op de reis heel goed en heb ik van alles kunnen genieten.
We hadden de eerste dag al schik. We waren met de trein naar het enige zijdal gedaan. Wegens de weinige sneeuw in het dal, moest hier nog iets meer sneeuw liggen. Hier zouden dan wel loipes zijn, maar deze bleken wel zeer slecht te zijn. Ik vond dit niet zo'n probleem daar dit ook de aankomst dag was, het was dus gewoon even de latten weer voelen. Na de lunch stopte de loipes en er was alleen maar een wild loipe terug naar de trein. Meteen een goede uitdaging om dit langlaufend te doen. Dat lukte ook nog en we waren ook nog op tijd voor de trein terug. Een ander koppel koos er voor om de ski's even uit te doen en rustig te gaan wandelen. Begon er een boer te brullen dat ze moesten opschieten. De boer wilde het vee naar een andere weide brengen. Ging hem niet snel genoeg en hij werd wat kwader. Brulde hij: "Bist du blind?!". Toen kwam hij dichterbij en zag de hesjes. Oeps sorry. Sorry. De sneeuw kon wel smelten onder zijn schoenen. Het nut van deze hesjes was ook meteen duidelijk. Gedurende de week zijn we nog enkele keren in dit zijdal geweest. De laatste dagen was de wild loipe vervangen dooreen zeer goed geprepareerde loipe. Geprepareerd of niet, steeds hadden we het over die loipe bij de boze boer.

De eerste dagen bleven de loipes slecht en was er niet veel sneeuw. Direct in Wenns / Bramberg was de loipe geheel afwezig de eerste dagen. Gelukkig ging het in de loop van de week meer sneeuwen en uiteindelijk konden we ook direct bij Wenns starten. Tijdens de eerste dagen was het heel handig dat het treintje ons naar net iets hoger gelegen gebied kon brengen. Dit treintje was ook nuttig tijdens andere tochten, daar een ieder kon stoppen wanneer hij wilde. Binnen enkele dagen waren we bekenden in de trein. De conductrice hielp ons met in- en uitstappen. De machinist toeterde als het spoor vlak langs de loipe ging en andere van ons in de trein zaten.

Marchel3  Marchel5  

Marchel6

Deze vriendelijkheid was er ook in het hotel. Hier werd alles geregeld voor een ieder. Het eten was met aandacht bereid. Er was altijd een vriendelijk woord. Was er iets met het eten dan werd het zo geregeld. Of was er een extra handdoek op de kamer nodig, geen probleem. Er werd alles aan gedaan dat we konden genieten van de vakantie.

Tijdens het langlaufen was het ook echt genieten. Wat is het toch mooi dat je er voor kunt zorgen dat anderen zo kunnen genieten. Een glimlach als iemand een afdaling maakt die hij / zij niet had verwacht te maken. De trots die hierna volgt. Zo waren we een dag met de ski-bus mee naar Gerlos platte wat een stuk hoger ligt dan Wenns / Bramberg. De sneeuw was hier perfect en het weer ook. De blauwe loipe hadden we allemaal zo gedaan. Maar er was nog een rode loipe naar een restaurant. Zullen we die doen? Nee liever niet. Oké en als we rustig aan doen, de tijd nemen en terug gaan als het niet gaat. OKé we gaan. Wat ging die perfect en wat was het hier mooi. Dit was gewoon genieten van het weer, uitzicht en het plezier van de deelnemers. Men was terecht trots dat men dit had gedaan.

Of genieten tijdens een dag sneeuwschoen wandelen. Had ik eigenlijk helemaal geen zin in. Maar alle deelnemers gingen, dus de begeleiders ook. Ik kwam hier toch om te langlaufen. Gelukkig, we zouden mooi op tijd terug zijn, dan kon ik nog even snel een trainingsrondje maken einde middag dacht ik nog toen we vertrokken. Maar wat was dit leuk. Wat genoot men. Komen we tijdens het lopen bij een klim door het struikgewas om hoog. De gids vraagt of dit gaat lukken. Natuurlijk was hat antwoord. Het was echt klauteren. Maar de deelnemers vertrouwden ons en alles ging op rolletjes. Men genoot hier echt van. Dit was voor enkele de mooiste dag van de week. Terug liepen we door het dal door de diepe sneeuw, dit was een ervaring apart. Zo ook de bevroren watervallen in dit dal, het dal van de boze boer. Waren we mooi op tijd terug, zelfs een trein eerder dan verwacht. Maar een trainingsrondje zat er niet meer in, de beenspieren wilde niet meer. Met een voldaan gevoel zijn we gaan genieten van wat lekkers bij de koffie in het hotel.

Marchel1  Marchel2  

Marchel10

Donderdag avond de begeleiderstest ingeleverd en besproken. Staat er een vraag bij of je om kunt gaan met onverwachte situaties welke mogelijk ook nog stressvol zijn. Had hier geen ervaring mee, want alles verliep op rolletjes. Deze vraag dus open gelaten. Maar de volgende dag, breekt mijn deelnemer zijn stok al na 10 minuten. Dan maar zonder stokken verder. Dat ging in de loipe nog perfect ook. Gevolg, de begeleider 3 stokken en 2 halve stokken in zijn handen. Ofwel deelnemer en begeleider konden de gehele dag hun balans trainen door zonder stokken te lopen. Maar de stukken waar de loipe nog niet geprepareerd was, waren lastiger. Maar toch lukte dit ons. Al met al werd de gehele tocht toch wel af gelegd van 10 km. En dat met een glimlach. Diep respect hiervoor.

De laatste dag, ofwel de dag van de terugreis, was een klap op de vuurpijl. Er lag ondertussen genoeg sneeuw in het gehele dal. Het weer was perfect. Een deel ging vanaf het eindstation van de trein terug lopen naar Wenns / Bramberg. De rest stapte twee stations eerder uit. Om er gelijk te zijn, namen zij een trein later. Maar wat gingen we hard. Even bellen dat ze er nog twee stations eerder uit moesten gaan. Werd voor hun de route wel een stuk korter, dan maar een extra ronde maken door het zijdal. Nu was de loipe perfect. Daarna weer verder de terugweg aanvangen. Ging zo lekker dat we nog even enkele stukken dubbel hadden genomen. Daarna volgde de lunch. In het restaurant was men verbaasd om die gele hesjes nog tegen te komen. Maar jullie gaan vandaag toch weg? Moeten jullie nog helemaal naar Bramberg? Zowel de begeleiders als deelnemers zagen hier geen probleem in. Dus gingen we rustig lunchen. Totaal werd op deze dag nog even 25 km gelopen en dan waren we al om 15 uur terug.

Het tempo lag hoog. Naast de goede techniek hielp het ook dat de loipes perfect waren. De enkele klim en afdaling werden zo genomen. Deze waren vaak afwezig als we een weg / karrenspoor moesten oversteken. Na het oversteken ging het dan 2 meter steil naar beneden en was het weer vlak. De kunst was om bij het begin van de afdaling al in de loipe te komen en zo de rest lekker te genieten van de snelheid. Komen we bij de zoveelste kruising aan. Staat een stel daar te wachten, want die vonden dit wel lastig. Zoef, daar ging de eerste deelnemer en de tweede met de juiste instructies van een begeleider. Als laatste ging ik naar beneden. De man stond aan zijn vrouw net uit te leggen kijk zo moet het gewoon. Zag toen de hesjes pas, keek verbaasd en vroeg aan mij zijn ze echt blind waren? Het was ook ongelooflijk om te zien hoe snel deze deelnemers leerden hoe de route was en waaraan te merken was dat er een kruising met een weg kwam of dat er een bocht kwam. De laatste stukken had men eigenlijk geheel geen begeleiding meer nodig. Te samen kwamen de twee deelnemers er gewoon uit en dan nog een hoog tempo lopen. Diep respect voor hun.

Marchel9  Marchel11

Als laatste nog even ski's inleveren. Net als elke dag natuurlijk even van het zwembad genieten. Dan vroeg dineren en na het dineren met een selecte groep van 5 begeleiders en 1 deelnemer het busje in op naar de eerste 300 km van de terugweg. De rest van de groep ging met de trein terug naar Nederland. Om vervolgens een overnachting te maken. Deze bus was speciaal mee daar er een deelnemer in een rolstoel zat en de zitski mee moest nemen elke dag. Ook van haar gezicht kon je het plezier af lezen de gehele week. Deze glimlach verdween nog niet tijdens de terugreis, ook al was dit een lange zit. Thuis gekomen even alles in kleur en geur verteld. Vervolgens de site van NVSV openen om voor volgend jaar te boeken (nog even geduld oefenen: de nieuwe gids wordt begin augustus verwacht).


Skireis Les Deux Alpes, maart 2015
Geschreven door deelneemster Susan Peters

Na verschillende keren met de NVSV naar Bramberg te zijn geweest, ben ik dit keer met een heel andere reis meegegaan: Les Deux Alpes in Frankrijk. Dit gebied begint op 1.650 meter en gaat door tot ongeveer 3.500 meter hoogte. Helemaal boven in het gebied zit een gletsjer, waardoor het skigebied lange tijd sneeuwzeker is. Ik was hier nog nooit geweest en was dus erg nieuwsgierig naar wat mij te wachten stond.

Op zaterdag 7 maart vertrokken wij rond 18.30 uur met 15 mensen met een bus van Sunweb richting Franse Alpen. We zaten in een prima en ruime bus. Ondanks dat mijn eigen bed toch altijd comfortabeler is, kwam ik behoorlijk uitgerust aan in Les Deux Alpes. Nadat we ontbeten hadden, de skipassen opgehaald en de ski's door een paar mensen gehuurd waren, konden we naar boven. Ons hotel was heel gunstig gelegen: we moesten een trapje omhoog en de ski's konden aan. Ik vond het een enorme luxe niet te hoeven sjouwen met mijn ski's en direct in de stoeltjeslift te kunnen stappen.

LesDeuxAlpes2015

Het skigebied had voor elk wat wils. Hoe hoger we kwamen, des te meer blauwe pistes er waren. De gletsjer is redelijk glooiend, zodat je daar heerlijk naar beneden kunt suizen. Na een paar dagen veel op en bij de gletsjer te hebben geskied, zijn Kees, Jan en ik met onze begeleiders het gebied verder ingegaan. Het is een prachtig gebied met ook mooie uitdagende hellingen. Er zijn veel verschillende soorten pistes: blauw, rood, zwart, steil, met of zonder buckels. Ik heb, net als de anderen, flink aan mijn techniek kunnen werken. Sommige pistes waren zo breed dat er voldoende ruimte was om te carven. Wat een heerlijk gevoel is dat!

Tijdens de week kwamen we ook nog een groep Franse en Engelse visueel beperkte skiërs en hun begeleiders tegen. We hebben ervaringen en kennis uitgewisseld. Zij gaan elk jaar naar Les Deux Alpes en hadden nog nooit een andere (buitenlandse) groep blinde en slechtziende skiërs gezien in dit gebied.

Omdat het zo zonnig was en het sowieso langer licht is in maart, konden we heel lang doorskiën. Voordat we aan onze laatste afdaling begonnen, dronken we nog even iets bij Diable au Coeur. Een prima bergrestaurant op 2.400 meter, waar we 's middags met onze snoet in de zon konden genieten van een saxofonist, die heerlijke muziek speelde. De sfeer in de groep was heel goed. Omdat we een relatief kleine groep hadden, konden we heel gemakkelijk met iedereen kletsen en aan tafel zitten. Kortom: ik vond het een topvakantie!!!!

Ik wil dan ook Arie, Kees, alle begeleiders en deelnemers nogmaals bedanken voor een fantastische week Les Deux alpes!


Langlaufreis Kamben, Noorwegen, maart 2015
Geschreven door deelnemers Wendelien Faber en Peter Waalboer

Met blind vertrouwen op expeditie!

De rood witte kubus op Amsterdam Airport Schiphol is het punt om elkaar als groep te ontmoeten. Check, zijn alle deelnemers er? Check, zijn alle begeleiders er? Check, waar is de sb'er gebleven?

Op naar balie 8 van KLM richting Oslo. Alle paspoorten zijn in de aanslag. Alles onder controle denken we. Het afgeven van de bagage lijkt als een speer te gaan. Plots ontstaat er een plaatselijke hittegolf bij de laatste deelnemer en zijn begeleider. Het meegenomen paspoort blijkt niet de juiste te zijn. De baliemedewerker vraagt koelbloedig aan de blinde deelnemer (met stok + zeer donkere zonnebril) of er ook een rijbewijs aanwezig is. Wat een top hint! De jaszak gaat open. Het rijbewijs wordt op de balie gelegd. Yes! We kunnen op pad naar de sneeuw. In het vliegtuig zitten we relaxed in de comfort class. Aan het einde van de reis komt de stewardess met een mysterieuze plastic zak naar 1 van de deelnemers. De nieuwsgierigheid wakkert meteen aan in de groep. Er blijken 5 flesjes champagne in te zitten om onze sneeuwvakantie goed te vieren. Een glimlach, een praatje en een compliment over de lekkere KLM champagne door deze deelnemer werpen zijn vruchten af.

De taxibus brengt ons vanuit Oslo naar het hotel in Kamben. Met het gevoel van 'vol verwachting klopt ons hart' sluiten we de hoteleigenaar en zijn personeel weer in onze armen.

Na een overheerlijk diner en een goede nachtrust gaat het echte werk beginnen; langlaufen! Qua sneeuwcondities en weersomstandigheden hebben we overal een graantje van mee kunnen pikken. Een highlight op het gebied van het langlaufen voerde de boventoon. Met de hoteleigenaar had 1 van de deelnemers de afspraak gemaakt om dit jaar te gaan nachtlanglaufen. Enthousiast als altijd ging hij met een aantal deelnemers en begeleiders op pad! Iedereen kreeg een hoofdlamp op. Voor de begeleiders was het moeilijk om de afstanden goed in te schatten. Een tocht van 8 km. zorgde voor een bijzondere ervaring. Na afloop verraste de hoteleigenaar de groep met zelfgemaakte glühwein om de geslaagde tocht te vieren. Immers had hij nog nooit met zijn gasten in de nacht gelanglauft.

Kamben Peter 1

Voor het ontbijt was iedereen alweer vroeg paraat. Een paar begeleiders schoten overeind om zich na het raam te snellen. Oh, ah, jee! De deelnemers vragen zich af wat er te zien valt! Een sneeuwhaas springt voor de ramen van de ontbijtzaal langs en zoekt schuchter zijn beschutting achter de schuur!!

Kamben Wendelien 2  Kamben Wendelien 3

Voor sommigen lokte het klimmen naar het hoogste punt op 1179m. Het was zeer mistig en guur op de open vlakte. Het voelde alsof we met een expeditie bezig waren. In een hutje hebben we een vuurtje gemaakt om ons op te warmen en te lunchen. Vanaf daar stippelden we de route naar beneden uit. Het typische van deze week was toch wel dat we zeer geregeld daar kwamen waar we juist niet heen wilden. Vanuit de deelnemers is voorzichtig geopperd om de begeleiders een kleine cursus kaart lezen aan te bieden!! Samen kwamen we altijd daar waar we uiteindelijk moesten wezen om te kunnen chillen; het lekkere, warme hotel!

Kamben Wendelien 1

  Kamben Wendelien 4  Kamben Peter Top

Het toetje van de week was toch wel een rit maken op de snowscooter met de hoteleigenaar. De jongere deelnemers onder ons vinden de kick van de snelheid (80 km./h) vet cool om te ervaren!! In zo'n week is het natuurlijk ook heerlijk relaxed om in het zonnetje te genieten van chocolademelk met slagroom en lekkere wafels! Volop genieten! Pik in het is winter!

Het begeleiden in winterse omstandigheden vraagt veel alertheid van de begeleiders. De deelnemers daarentegen benoemden regelmatig dat zij zich goed moesten focussen bij het langlaufen in de ijzige, winterse taferelen. Het goed kunnen focussen, is bijna alleen haalbaar als je BLIND durft te vertrouwen op je begeleider en omgekeerd! Samen ga je met blind vertrouwen op wintersportexpeditie!