Hoofdinhoud

 Nieuwsbrief 1 - maart 2018


Inhoudsopgave

Van de voorzitter

Beste NVSV'er,

Het zit er weer op: het winterseizoen 2017-2018. Meer dan 300 mensen hebben kunnen genieten van de wintrsport tijdens één of twee van de reizen van de NVSV. Dit jaar waren de sneeuwcondities bijzonder goed: in november was het tot in de dalen zelfs al wit. Daarnaast heeft het in december en januari meer gesneeuwd, dan normaal in een heel seizoen valt.

De eerste reizen gingen op 12 januari jl. van start, te weten naar Kirchberg en naar Ramsau. Mede door de aantrekkingskracht van het gebied en de enthousiaste verhalen op de jubileumdag, was de animo voor de reis naar Ramsau groter dan eerdere jaren. Voor de Kirchberg-reis was juist gekozen voor een maximum aan de groepsgrootte. In totaal gingen daar 14 skiërs naar toe. In Bramberg am Wildkogel was de NVSV weer twee weken aanwerzig, waarbij de eerste groep in het begin met veel wind te maken had. De tweede week was het weer beter met veel zonneschijn. In deze week was er ook een grote groep
NVSV'ers in het skigebied van Saalbach-Hinterglemm te vinden. Omdat het relatief warm was, waren de ski-omstandigheden wat zwaarder, met veel buckels.


Op 23 Februari vertrok de kleinste groep van het seizoen naar Italië. Arabba was wederom de bestemming in de Dolomieten. Deze week was het bijzonder koud, met temperaturen van onder de - 20 graden Celcius. Gelukkig scheen de zon af en toe. Een deel van de groep is na een week doorgereisd naar Malga Chiapela. Dat is een dorpje aan de voet van de Marmolada, waar de skiërs enkele dagen verbleven.

De groep die begin maart naar Saint Sorlin was afgereisd, had meer geluk: er was veel slecht weer voorspeld, maar de zon scheen volop bij aankomst. De hele week was het een afwisseling van zon en wolken met een enkele sneeuwstorm. Op de een-na-laatste dag werd de groep zelfs getrakteerd op een zonnetje, terwijl er in de nacht een vers pak sneeuw was gevallen.

De gezinnenreis brak weer alle records voor wat betreft de aantallen deelnemers: meer dan 100 mensen hebben een week plezier gehad in Bramberg am Wildkogel. De weergoden waren ook deze groep gunstig gezind met veel zonneschijn en lekkere temparaturen, zodat geregeld op het terras geluncht kon worden.

Helaas zijn er enkele skiërs en snowboarders geblesseerd geraakt. Wij wensen hen veel sterkte met het verdere herstel en hopen dat iedereen volgend jaar weer van de partij is.

 

Ook dit jaar was de NVSV vertegenwoordigd op de Ziezo-beurs in Utrecht op 16 en 17 maart.

ZieZo-beurs-2018

Tijdens de Algemene Ledenvergadering had een aantal deelnemers en begeleiders, zowel skiërs als langlaufers, aangeboden om de NVSV te promoten. De beurs werd weer druk bezocht /(ruim 3000 bezoekers) en er zijn weer veel visueel beperkten warm gemaakt voor de wintersport. Er zijn veel uitnodigingen voor de kennismakingsdag uitgedeeld. Deze dag vindt plaats op zaterdag 26 mei bij Snowworld in Zoetermeer. Zet deze datum maar vast in je agenda. Ook als je al jaren meegaat met de NVSV, ben je van harte welkom om een uurtje te komen skiën of snowboarden. Alle (aanmeld)informatie is te vinden op deze pagina.

Rest mij nog jullie een mooie lente toe te wensen!

Hartelijke groet,
Susan Peters
Voorzitter


Van de commissie begeleiding

Deze winter zijn 13 nieuwe begeleiders en leraren mee geweest met onze reizen, en we zijn erg blij met hun inzet, enthousiaste verhalen, maar ook met de waardevolle feedback die we gekregen hebben. Deze eerste reis was hun zogenaamde stage-week en we hopen natuurlijk dat ze volgend jaar weer mee kunnen en willen gaan.

Tot nu toe bestond de begeleiderscommissie uit Marc van Heijningen (coördinator, en contactpersoon voor de ski- en snowboardbegeleiders), Roel van der Vegte (contactpersoon voor de langlauf- en wandelbegeleiders) en Margriet van Oosten (contactpersoon voor de skileraren). Margriet heeft echter aangegeven te gaan stoppen met haar werk in deze commissie vanwege drukte met haar nieuwe baan. Bij deze willen we haar bedanken voor haar inzet voor de NVSV in de afgelopen jaren. Gelukkig hebben we snel een goede vervanger kunnen vinden in de persoon van Agnita Bok. Agnita is skileraar-A en heeft ook de opleiding skileraar-A Aangepast afgerond en heeft daarmee een zeer goede achtergrond om mee te helpen in onze commissie.


Verslag skireis naar Saalbach-Hinterglemm, Oostenrijk

Door Melanie van Egmond

Op zaterdagavond 27 januari vertrok het grootste deel van onze groep, welke uit totaal 36 personen bestond, per bus naar Hinterglemm, waar wij in hotel Austria zouden verblijven. Het vervoer was goed geregeld. Onze groep zat bij elkaar en de bus was prima. Genoeg beenruimte, de stoelen konden een behoorlijk eind achterover, en je kon voor heel nette prijzen koffie, thee, fris, bier en wijn krijgen.
In de bus maakte ik al kennis met een aantal andere deelnemers en begeleiders, en we hadden een gezellige avond.
Dat er van slapen niet zoveel zou komen, zeker op de heenweg, daar had ik me door eerdere ervaringen al op ingesteld, en eigenlijk waren we er voor ik het wist, om even na achten schoven we in het hotel aan het ontbijt.
Hier kwam uiteindelijk de gehele groep samen, een aantal begeleiders en leraren kwam vanuit Bramberg, en enkele anderen arriveerden met eigen vervoer.
Leuk om met veel van de begeleiders kort even kennis te maken.

Na het ontbijt volgden een paar uurtjes van "georganiseerde chaos" waarin de skipassen werden geregeld en een aantal mensen, waaronder ik, ski's moesten gaan huren. We konden nog niet op de hotelkamers, dus omkleden gebeurde min of meer in de ruimte waar ook de bagage stond opgeslagen, maar uiteindelijk zat ik met mijn begeleider en nog een paar koppels in de skibus en ging ik op weg om, na 9 jaar, weer in de echte sneeuw te gaan skiën.

Ik leerde skiën toen ik op de middelbare school zat. 2 keer ging ik met Bartiméus mee op werkweek naar Oostenrijk. Met dit verschil dat los skiën als volledig blinde daar niet gebruikelijk was. Toen er gedurende mijn vervolgopleiding, terug in het regulier onderwijs, werd bedacht om met een groep studenten en enkele docenten een aantal dagen te gaan skiën en mijn docent lichamelijke opvoeding aan gaf het met mij aan te durven, gingen we verder waar ik eerder was gebleven. Dat los skiën tot de mogelijkheden behoorde wist ik toen niet, en het feit dat ik, via een lange stok verbonden met mijn buddy mee kon met de rest was al fantastisch, en het vertrouwen in elkaar was sterk.
Dat het bij de NVSV gebruikelijk is om los voor je buddy uit te skiën en instructies te krijgen via een portofoon zou even schakelen zijn, maar zo moeilijk kon dat toch niet zijn, dacht ik..
Ter voorbereiding op de reis naar Saalbach nam ik een paar lessen bij Snowworld, om mijn techniek na 9 jaar eens goed op te frissen en een beetje te wennen aan het los skiën.
Dit waren 2 zeer leerzame avonden, waarin ik de draad weer lekker op kon pakken en bijvoorbeeld leerde dat het helemaal niet zo moeilijk is om zelf je sleepliftje op te vangen. Dan moest het in de Alpen toch ook lukken!

En ja, het lukte, maar het ging niet gelijk vanzelf.
Op onze eerste middag kwamen we op een piste terecht die, zeker voor de eerste middag voor mij wat te hoog gegrepen bleek, en ook aan de portofoon, waarbij je een oortje in hebt, moest ik heel erg wennen. Ik miste aan de kant waar ik het oortje in had de stroom auditieve informatie van mijn omgeving. Als je dan moet wennen aan je begeleider en je het gevoel hebt, en terecht, dat je je techniek niet onder controle hebt, dan wordt zo'n eerste afdaling meer een soort overlevingstocht.
Maar natuurlijk is het gelukt, en kwamen we, na voor mijn gevoel een eeuwigheid, weer heelhuids beneden.
De oefenweide daarna ging al beter, en ik sloot de eerste skidag dan ook toch wel met een goed gevoel af, en moe maar voldaan pakte ik aan het einde van de middag mijn koffer uit op de hotelkamer en nam ik een welverdiende en broodnodige douche.

Voor het diner was er iedere avond een saladebufet met soep, en werd er een eenvoudig hoofdgerecht en dessert geserveerd. Op 2 avonden was er een themabufet.

Helaas was het niet de bedoeling dat we na het eten in de eetzaal bleven, en was de bar in de kelder het alternatief. Op de eerste avond besloot ik echter verstandig te zijn en op tijd mijn bed op te zoeken. Na een nacht hobbelen en niet slapen in de bus en een dag lekker intensief bezig zijn was dat geen straf.

Dag 2 was een lesdag voor mij. Helaas troffen we ook nu een piste aan die de nodige behoorlijk stijle stukken bevatte en eigenlijk niet blauw was, waar ik wel op had gehoopt. Ik probeerde in de ochtend dan ook vooral uit op hoeveel verschillende manieren ik onderuit kon gaan, en of het lekker is om met je hoofd naar beneden op je buik de berg af te komen. Dat was best een aanrader trouwens, ging beter dan op ski's.. Maar goed, we hadden een hoop lol, en ook nu kwamen we veilig en wel weer beneden. Die 2 drankjes op het terras in het zonnetje voelden echt als een traktatie.
De rest van de dag oefenden we op een oefenweide, deze keer zonder te vallen, en kreeg ik weer meer controle over mijn ski's. Ook de portofoon begon langzaam een beetje te wennen.

Ook de dagen erop volgde ik les en werkten we hard aan mijn techniek en lichaamshouding. Hierbij kwamen ook oefeningen aan bod als skiën op 1 been, sprongetjes maken tijdens het skiën, of bergopwaards stappen tijdens het skiën. Hele goede oefeningen voor je balans, maar daarmee ook voor de controle op je ski's en je lichaam. Deze dagen gebruikten we af en toe een lange stok en kreeg ik meer gevoel op hoe ik mooie ronde bochten kon maken. Ik had de nijging om mijn bochten eerder haaks te maken. Naar links betekende in mijn ogen NU naar links, waardoor ik mezelf geen tijd gunde mijn bocht netjes in te zetten, af te maken, en me voor te bereiden op de volgende bocht. We maakten mooie afdalingen, maar genoten tussendoor ook op het terras van het zonnetje en hapje en drankje, want het is toch vakantie.
Door de vrij hoge temperaturen, meestal rond de 7 graden, hadden we zo nu en dan te maken met sneeuwhopen en kuilen in de pistes, maar naar mate de week vorderde nam ik die hindernissen met steeds minder moeite.

Jasper&Martien

De week vloog om. Avonden brachten we door in de bar, of we kwamen met een aantal mensen samen op 1 van onze kamers, of ik dook op tijd mijn bed in om een poging te doen mijn slaapgebrek, (want de skilessen zetten zich 's nachts in bed gewoon voort), een beetje weg te werken.
Op de laatste skidag had ik geen les, en ik was heel benieuwd hoe het zou gaan. Na 3 dagen les gehad te hebben van dezelfde leraar moest ik het weer met iemand anders gaan doen. Kon ik het wel zonder de constante stroom van instructies die ik de afgelopen dagen constant had gehoord?
Ja dus. er was die nacht een verse laag sneeuw gevallen, en de temperatuur was iets lager, waardoor we fantastische sneeuw hadden, en de afdalingen die we maakten gingen heerlijk. Het was dan wel op een oefenpiste, en achteraf hadden we het misschien iets hoger op kunnen zoeken, maar het was een perfecte afsluiting van een hele leerzame, intensieve maar vooral leuke en gezellige week. Van het oortje van de portofoon had ik geen last meer, en het maakte me niet meer uit waar mijn begeleider was.
We sloten met een klein groepje de skidag en tevens de vakantie, af met voor mij een heerlijke wienerschnitzel, waarna we terug keerden naar het hotel.
De bus was er op tijd, en ondanks wat file 's nachts waren we keurig op tijd rond 7:15 uur in Eindhoven.

Helaas ging 1 van de deelnemers per gipsvlucht naar huis. Zij viel op onze eerste ochtend in de sneeuw en brak haar been op meerdere plaatsen. Voor iedereen even schrikken zo aan het begin van de week. Gelukkig hoefde er hierna niemand meer van onze groep door de heli te worden opgepikt en keerde de rest van de groep heelhuids huiswaards.

Ondanks dat we wel op iets meer gastvrijheid van het hotelpersoneel hadden gehoopt was het een ontzettende leuke en gezellige week, en ben ik zeker van plan om me volgend jaar weer voor een reis in te schrijven.